هدف نويسنده اين وبلاگ و هدف تاسيس اين وبلاگ

در كل هدف من هدف همه ما ايرانيها است و هدف همه ما ايرانيها مشترك است اگر هر نفسى كه مىكشيم براى وطتنمان ايران مىكشيم و تك تكمان براى اينكه ايران حرف اول را در علم،دانش،تكنولوژى،فضانوردى،ورزش(كشتى،فوتبال،شطرنج،شنا و ...) در هنر(سينما،تاتر،...) در دنيا حرف اول را بزنيم همه يمان تلاشهايمان را مىكنيم.و قدمهاى ورمىداريم.

حالا مثال بزرگى مىزنم تا منظورم را بهتر متوجه بشويد مثلا در فوتبال در جام جهانى 2006 ايران توانست جز 36تيم جام جهانى باشد كه آرزوى هر ايرانى بود وهست و خود مردم و مخصوصا هواداران تيم ملى ايران را به جام جهانى بردند و مردم با هوادارى و طرفدارى از فوتبال با شگاهى كشورمان توانستند رقابت،انگيزه را ميان بازيكنان و مربيان تيمهاى باشگاهى ايجاد كنند اگر تك تك مان هواداره يك تيمه باشگاهى مثلا پرسپوليس،استقلال،سپاهان، ... هستيم در واقعه اين هوادارى يك بهانه اى است كه اين رقابت ميان بازيكنان و مربيان بيشتر بشود و بازيكنان بوسيله اين رقابت خودشان را محك بزنند و پيشرفته تر شوند و اين پيشرفت فقط به درد تيم ملى مىخورد و هواداران بيشتر شود رقابت بيشتر مىشود و اين رقابت باعث بهتر شدن و پيشرفت تيم ملى است و هر كسى هم از استقلال،پرسپوليس،سپاهان،تراكتور سازى و ... هوادارى مىكند هيچ منتى هم به باشگاه محبوبش نمىگذارد و نمىخواهد و برايش مهم نيست كه آن بازيكن كه بوسيله خود هوادار كه به شهرت و معروفيت رسيده است را ببيند.یا ... .

و حالا مىخواهم سوال مهمى را جواب دهم كه شايد سوال خواننده اى باشد كه چى بشه ايران حرف اول را در جهان بزنه چى به تو مىرسه؟

اين سوال را هر كسى به گونه اى جواب مىدهد اين بنده اين طورى جواب مىدهم كه اگر من هوادار تيم كشورم ايران در هر زمينه اى باشم مثلا فوتبال و بوسيله ى اين هوادارى تيم ملى فوتبال ايران كه در واقع يك بهانه اى است كه رقابت ميان ملتها،كشورها ايجاد شود و به وسيله اين رقابت اين دنيا و جهان انسان به پيشرفت و ترقى برسد و در كل برايم پيشرفت انسان انسانيت مهم است.و وقتى ببينم كه يك انسان در جهان فرقى نمىكند در آمريكا باشد يا ژاپن يا ... چون مسله مهم اين است كه از يك جنس از يك ريشه هستيم.

و در هر زمينه اى پيشرفت و ترقى كند خودم هم مثل آن انسان افتخار مىكنم چون از يك جنس آن هم از خاك هستيم پس مگه ديوانه ام كه بيايم به يك انسان چه در آمريكا باشد يا ... حسودى كنم يا بدتر از اين بيايم با هاش بجنگم به نظرم احمقانه ترين كار حسودى و جنگ در جهان است.و آن چيزى كه پيشرفت انسان را به خطر مىانجامد و انسان را نابود مىكند جنگ است و با اراده خود انسانها يك روزى ببينم در هيچ جاى دنيا جنگ وخونريزى نباشد تا همه باهم به ارزش انسان بودن خودمان پى ببريم.

و در آخر اگر اين بنده آمده ام اين وبلاگ را تاسيس كرده ام خواستم با هوادارى از يك هنرپيشه رقابت را در خود هنرپيشه ها و طرفداران ايجاد كنم و به وسيله اين رقابت پيشرفت و دگرگونى را در هنرپيشه هاى سينما ببينم.